Rybnicki DKF działa od 1964 roku. Jego założycielem oraz prezesem przez cały ten okres (ponad czterdzieści lat!) jest Wojciech Bronowski. Klub zrzesza kilkuset sympatyków dobrego (niekomercyjnego) kina. Filmy prezentowane są w każdy poniedziałek o godzinie 19,30 w sali Teatru Ziemi Rybnickiej.

Historia klubu sięga połowy lat sześćdziesiątych - kiedy to z inicjatywy Wojciecha Bronowskiego powstał przy Domu Kultury RyFaMy Dyskusyjny Klub Filmowy. Pewnym ułatwieniem w działalności klubu w tamtym okresie był fakt, iż RyFaMa posiadała w mieście własne kino - "Górnik" (starsi mieszkańcy Rybnika doskonale je pamiętają; młodszym pomieszczenie nieistniejącego już dziś kina kojarzy się wyłącznie ze sklepem przy ulicy miejskiej należącym do sieci sprzedającej dywany). Wojciech Bronowski, wspólnie z grupą członków amatorskiego klubu filmowego, doszedł do wniosku, że brakuje w Rybniku kina, które prezentowałoby filmy bardziej ambitne. Pomysł na stworzenie takiej placówki przyśpieszyła wizyta na warszawskim zjeździe dyskusyjnych klubów filmowych, która zaowocowała znajomością środowiska pasjonatów kina oraz zasad tej istniejącej od 1946 roku organizacji.
Trzy miesiące później (dokładnie 15 grudnia 1964 roku) w kinie "Górnik" - już w ramach DKF - zaprezentowano publiczności pierwszą projekcję filmową. Oczywiście towarzyszyło temu ogromne zainteresowanie. Z czasem - jak można się było spodziewać - "napędzany" nowością przedsięwzięcia entuzjazm widzów nieco przygasł, a tłum chętnych, jaki w pierwszym okresie szturmował kino, nieco się rozrzedził. Później jednak widzów znów zaczęło przybywać - tą "nową falę" przyciągała już nie nowinka kulturalna, ale po prostu dobre, ambitne kino. Na projekcjach pojawiał się "nadkomplet" publiczności i miejsca trzeba było "racjonować" - podobnie jak w latach siedemdziesiątych deficytowe towary.

DKF od samych początków swego istnienia nie ograniczał się jedynie do prezentacji najnowszych niekomercyjnych filmów, ale organizował liczne imprezy filmowe, cykle poświęcone poszczególnym autorom, kinematografiom różnych krajów, a także spotkania z twórcami filmów: znanymi aktorami i reżyserami. Czasem filmom towarzyszyły małe formy teatralne, które niejako "dopełniały" ofertę programową.

Rozwój zainteresowania widzów uczestnictwem w Dyskusyjnym Klubie Filmowym sprawił, że konieczne stało się poszukiwanie większej sali - stare kino "Górnik" już nie mieściło szybko rosnącej rzeszy chętnych do obejrzenia najciekawszych produkcji. Wtedy to z ofertą współpracy zwrócił się do Wojciecha Bronowskiego ówczesny dyrektor Teatru Ziemi Rybnickiej Władysław Porębski. Od tego momentu - z krótką przerwą w latach dziewięćdziesiątych - DKF związany jest z TZR.

Misją Dyskusyjnego Klubu Filmowego jest prezentowanie przede wszystkim kina niekomercyjnego, filmów ambitnych i wybitnych. Unika się zdecydowanie filmów tzw. wysokobudżetowych, które dysponują wspaniałymi efektami (widowiskowe fajerwerki wybuchów, potwory atakujące miasta, "zapierające dech w piersiach" animacje) oraz popularnymi nazwiskami aktorów w rolach głównych, jednak niewiele mają widzom do powiedzenia.
Założeniem DKF jest skierowanie oferty programowej do raczej wąskiej, w pewnym sensie elitarnej grupy widzów - osób lepiej wykształconych, ale przede wszystkim o ukształtowanej wrażliwości artystycznej, również dojrzałości osobowościowej pozwalającej na dokładny odbiór treści i intencji twórców filmu.
Grupa ta jest bardzo zróżnicowana - tak pod względem wieku, jak również wykonywanego zajęcia. W tym gronie można spotkać zarówno nauczycieli, inżynierów, urzędników, menadżerów wielkich firm, jak i studentów (ci ostatni, w związku z rozbudową rybnickiego kampusu uniwersyteckiego, coraz liczniej przychodzą na organizowane przez DKF seanse).

W okresie ponad czterdziestu lat swej działalności DKF zaprezentował widzom prawie dwa i pół tysiąca tytułów z 56 krajów świata! To praktycznie jedyne miejsce, gdzie można obejrzeć kino tak egzotycznych krajów, jak Wybrzeże Kości Słoniowej, Nigeria, Iran, Uzbekistan czy na przykład bliższa nam geograficznie, ale odległa kulturowo Albania.

KONFRONTACJE FILMOWE
Oprócz prezentacji filmów, DKF organizuje również dodatkowe imprezy - w szczególny sposób dotyczy to Konfrontacji Filmowych. Polegają one na tym, iż wyróżnia się siedem tematów, do których "przydzielone" zostają po dwa filmy, które następnie publiczność ocenia, wyłaniając "zwycięzcę" konfrontacji (spośród czternastu prezentowanych filmów). Odbywają się każdego roku późną jesienią (październik-listopad).
Ta forma prezentacji filmów ma ogromną, wieloletnią tradycję w DKF. Kiedyś, jeszcze w realiach dawnego systemu, miały one zupełnie inną wymowę - pojawiały się tam bowiem filmy poza "oficjalnym" (a więc cenzurowanym) obiegiem. "Owoc zakazany" kusił ogromne rzesze widzów. Współcześnie ten czynnik stracił jakiekolwiek znaczenie - cenzura zniknęła, a każdy film jest dostępny bez ograniczeń w sieciach dystrybucji DVD czy w internecie. W efekcie w większości polskich DKF-ów konfrontacje umarły śmiercią naturalną. W większości - ale nie w Rybniku! Tu odbywają się one nieprzerwanie od wczesnych lat dziewięćdziesiątych i cieszą się wielkim powodzeniem.

Repertuar Dyskusyjnego Klubu Filmowego określany jest kolegialnie przez "władze" stowarzyszenia (taki bowiem status organizacyjny przyjął Klub) - oczywiście z "decydującym głosem" prezesa. W planowaniu repertuaru pomocne są prenumerowane polskie i zagraniczne pisma poświęcone filmowi. Często korzysta się także z "podpowiedzi" znanych krytyków filmowych, z którymi Wojciech Bronowski od wielu lat utrzymuje bliskie kontakty.

Liczba widzów uczestniczących w poszczególnych seansach zmienia się. Średnio jest to około 200-300 osób - jak na realia działających w Polsce Dyskusyjnych Klubów Filmowych (około 200), stanowi to liczbę ogromną (dwu-trzykrotnie większą niż w innych klubach, nawet tych działających w zdecydowanie większych miastach).
Zwykle osoby, które pojawiają się na seansach, doskonale wiedzą, czego po filmie mogą się spodziewać. Wśród nich praktycznie nie zdarzają się "widzowie przypadkowi". To prawdziwi pasjonaci kina, którzy przed obejrzeniem filmu, starają się jak najwięcej na jego temat dowiedzieć - w prasie lub internecie. Część z członków DKF uczestniczy regularnie w seansach już dwadzieścia i więcej lat.

DKF jest samodzielnym stowarzyszeniem, oczywiście również pod względem finansowym. Większość środków, jakimi dysponuje, pochodzi z karnetów; w niewielkiej części - z dotacji.
Członków klubu obowiązuje karnet miesięczny w wysokości 25 zł. Można również wykupić pojedynczą "wejściówkę" na film - za 10 zł.

Seanse filmowe odbywają się w każdy poniedziałek o godzinie 19,30. Często filmy trwają do godziny 22,00 - co niestety stanowi dla wielu uczestników (zwłaszcza tych niezmotoryzowanych) poważny problem, o tej porze bowiem większa część komunikacji miejskiej "przechodzi w stan spoczynku", a więc do domu można wracać jedynie... na własnych nogach.

Obowiązującym od lat zwyczajem DKF - absolutnie niespotykanym w "zwyczajnym" kinie - są oklaski po projekcji filmu, stanowiące formę oceny dzieła (ich intensywność wyznacza poziom akceptacji publiczności dla filmu).

Słowo "dyskusyjny" w nazwie klubu dla niektórych może być trochę mylące, ponieważ dyskusja po filmie nie stanowi "oficjalnego" punktu spotkania (zresztą trudno to sobie wyobrazić przy tak wielkiej ilości widzów i sali na 600 miejsc). Po seansie widzowie najczęściej rozchodzą się do swoich domów, łapiąc ostatnie autobusy komunikacji miejskiej. Część jednak traktuje pierwsze słowo w nazwie całkiem serio - osoby te bezpośrednio po projekcji, w małych grupkach przechodzą do okolicznych kawiarni, których na szczęście w Rybniku nie brakuje. Dla tych uczestników DKF dyskusja o filmie jest znakomitym sposobem na wymianę poglądów, doświadczeń i spostrzeżeń.

Z okazji czterdziestolecia istnienia DKF w Rybniku, odbyło się w 2005 roku ogólnopolskie seminarium wszystkich klubów DKF. Podobne spotkanie odbywa się co roku w innym mieście - tymczasem Rybnik (jako jedyne miasto w Polsce) gościł to elitarne gremium miłośników dobrego kina czterokrotnie (Kraków trzykrotnie, inne miasta rzadziej lub w ogóle). Rybnicki DKF - jako najlepszy klub w Polsce - trzykrotnie zdobywał najwyższe wyróżnienie Federacji DKF (nagrodę im. prof. Antoniego Bodziewicza).

2006-01-23

[Film]